De naam neo-tango wordt zowel gebruikt voor recente ontwikkelingen in de tangomuziek als voor de daar aan parallel lopende ontwikkelingen in de Argentijnse tangodans.
Tegenwoordig is alternatieve tangomuziek populair, zoals muziek van Carlos Libedinsky - Narcotango, Bajofondo en Gotan Project. Deze muziekstijl wordt Tango Fusion of Neotango genoemd. Deze experimentele muziek is jazz- en techno-achtig en wordt gespeeld met elektronische en akoestische instrumenten en ook de bandoneon ontbreekt niet. Soms is het moeilijk om In de Neotango muziek de kenmerken van de traditionele tangomuziek terug te vinden; bij andere neotango muziek is dat juist nog wel heel herkenbaar. Bij de Argentijnse groep Tanghetto die eind december een concert gaven in Vera Groningen, is in de muziek een continue stevige beat te horen naast de bandoneon en ander instrumenten.
In Nederland noemen we bij de tangodans iedere beweging, die niet traditioneel klassiek tango meer is neo-tango. Meestal wordt er open gedanst, met ruimte voor complexere bewegingen en snelle springerige pasjes. Op de moderne elektronische tangomuziek kunnen op creatieve wijze figuren uit andere (moderne) dansvormen verwerkt worden in de tangodans. Ook wordt veel neo-tango op andere niet-tango muziek gedanst. Veel tangodansers met andere dansachtergronden verwerken ideeën uit andere dansen in de tango. Op de afwijkende muziek mag iedereen experimenteren. Neo-tango is daarom een naam voor de diverse dansuitingen die zo ontstaan.
Deze ontwikkeling veroorzaakt natuurlijk een discussie in de tangoscene. De puristen vinden dat neo-tango geen tango genoemd mag worden. Alleen de klassieke tangodans en muziek verdient die naam. De jonge Argentijnen die zich met uitvoeren van deze moderne tangomuziek en dans bezig houden vinden wel dat het tango is. Waarom zouden wij hier in Nederland daar dan anders over denken?
Neo-tango winterweekend in Uffelte (Drenthe)
Robert Madriga geeft regelmatig neo-tango workshops en neotango weekenden. Zo werd op 5-6 januari in Uffelte (Drenthe) les gegeven door Robert en Mirjam Diedrich. Er deden pakweg 16 deelnemers mee. Ik wist niet wat ik te verwachten had van neo-tango, en was nieuwsgierig wat er allemaal zou komen.
Danstechnisch gezien vielen mij de volgende zaken op. De houding is nog opener dan de open houding gehanteerd bij de klassieke Argentijnse tango. De armen lager, alsof je een dienblaadje vasthoudt. Tijdens de cursus leerden we geen figuren maar basistechniek. De 3 “wachtpunten” in een beweging zijn erg belangrijk omdat je van improvisatie uit gaat. De docenten Robert en Mirjam demonstreerden telkens allerlei variaties van wat er mogelijk is vanuit elk wachtpunt. Op elk punt kan de leider iets anders aangeven. Van daaruit kun je je eigen figuren opbouwen. Een verademing bij dit tangoweekend vond ik de opbouw van de danscursus. Andere Argentijnse tango weekenden bestaan uit thema-workschops, vaak door verschillende docenten gegeven. Hier werd gestart met de basispassen en van daaruit werd verder gewerkt; de cursus was dus één geheel. Daarnaast vond ik het verrassend en erg sterk dat het niet om het leren van figuren ging (die we na een weekend toch meestal weer vergeten). Maar om basistechnieken van waaruit je improviseert. Mijn danspartner en ik zijn in ieder geval verrast door de neo-tango er fans van geworden.
Foto’s van dit neo-tango winterweekend zijn te vinden op :
Neo tango weekend in Uffelte
Geen opmerkingen:
Een reactie posten